Ταξιδιάρα Ψυχή!

Ταξιδιάρα ψυχή,
κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω,
Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή,
σ' αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω.

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Βοήθεια!!!

Πριν από περίπου 5 ώρες μια σαδίστρια φίλη μου, μου είπε ένα γρίφο και δεν σκοπεύει να μου πει την απάντηση αν δεν την βρω μόνη μου..αν μπορεί κάποιος να τον λύσει ας βοηθήσει please γιατί θα σκάσω!!
Ο ΓΡΙΦΟΣ: Είναι ένας τύπος με ένα αμάξι και πάει απ'τη μια μεριά της Κρήτης στην άλλη, όλος ο δρόμος είναι ευθεία και ξαφνικά βρίσκει μια διχάλα. Εκεί είναι δύο άντρες, ο ένας λέει συνέχεια αλήθεια και ο άλλος συνέχεια ψέμματα. Έχει δικαίωμα να τους κάνει μόνο μια ερώτηση για να βρει από ποια μεριά θα πάει. Ποια είναι αυτή η ερώτηση; Ε;;;
Αν το ξέρετε...απαντήστε. Θα με σώσετε!!!

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Αγάπα με αν τολμάς!



"Τολμάς ή δεν τολμάς;"
Όλοι θα απαντήσουν πως τολμούν..αλλά στην ουσία δεν τολμάει κανείς. Κανένας δεν τολμάει να χάσει τη βολή του. Κανένας δεν τολμάει να χάσει την υπερτιμημένη ελευθερία του. Κανένας δεν τολμάει να ρισκάρει τον εαυτούλη του για κανέναν. Κανένας δεν θα πέθαινε για σένα όσες φορές κι αν στο' χει πει. Φυσικά η ταινία θεωρείται επιστημονικής φαντασίας αφού δεν υπάρχει καμία μα καμία σχέση (ερωτική, φιλική, κτλ) με τόσο πάθος. Αλλά επειδή όσο ζω ελπίζω, περιμένω τη μέρα που οι άνθρωποι θα πάψουν να μένουν στα λόγια και θα αρχίσουν να τολμούν..Περιμένω τη μέρα που κάποιος θα τολμήσει και για μένα..Περιμένω τη μέρα που θα τολμήσω κι εγώ τελικά...

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Άσπρισε ο τόπος...

























Το κουδούνι χτυπούσε ασταμάτητα και με το ζόρι σηκώθηκα απ'το κρεβάτι να ανοίξω..
Η Ηρώ μπήκε μέσα φουριόζα και μ'ένα τεράστιο χαμόγελο!
-Κοίτα γρήγορα έξω απ'το παράθυρό σου!!
Επιτέλους χιόνι!!!
Συνήθως το χιόνι με μελαγχολεί αλλά αυτή τη φορά με κάνει να νιώθω διαφορετικά. Δεν ξέρω είναι περίεργο το συναίσθημα. Απ'τη μια με στεναχωρεί χωρίς λόγο κι απ'την άλλη χαίρομαι βλέποντας όλη την πόλη χιονισμένη και στολισμένη χριστουγεννιάτικα. Όλος ο κόσμος έχει μπει στο πνεύμα των Χριστουγέννων παρόλο που έχουμε ακόμα ένα μήνα ως τότε. Δεν ξέρω γιατί αλλά όλο αυτό το σκηνικό με κάνει να τα βλέπω όλα αλλιώς..Απ'το πρωί που κοίταξα έξω απ'το παράθυρό μου νιώθω πολύ αισιόδοξη. Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι σύντομα θα έρθει και για μένα μια πραγματικά άσπρη μέρα...

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Όχι άλλο κάρβουνο...




Έχω κάνει πολλές δουλειές και σε όλες είχα τεράστιο πρόβλημα με τα αφεντικά μου..γι'αυτό τώρα είμαι άνεργη! Βρήκα αυτό το κείμενο που είναι πραγματικά λες και το γράψανε για τους πρώην εργοδότες μου και το αφιερώνω σε όλους εμάς που σιχαθήκαμε να είμαστε υπάλληλοι και που μια μέρα θα έχουμε τη δική μας επιχείρηση...





ΣΕ ΤΙ ∆ΙΑΦΕΡΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

Όταν σου παίρνει πολύ ώρα, είσαι αργός.

Όταν παίρνει πολλή ώρα στο αφεντικό σου, είναι προσεχτικός.

Όταν δεν κάνεις κάτι, είσαι τεµπέλης.

Όταν δεν κάνει κάτι, είναι απασχοληµένος.

Όταν κάνεις λάθος, είσαι ηλίθιος.

Όταν κάνει λάθος, είναι άνθρωπος.

Όταν το κάνεις όπως θες εσύ, δεν κάνεις ό,τι σου είπαν.

Όταν το κάνει το αφεντικό σου, είναι δηµιουργικός.

Όταν το κάνεις µόνος σου, δεν είσαι συνεργάσιµος.

Όταν το κάνει το αφεντικό σου, παίρνει πρωτοβουλία.

Όταν παίρνεις θέση, είσαι ξεροκέφαλος.

Όταν παίρνει θέση, είναι αποφασιστικός.

Όταν παραβιάζεις έναν κανόνα, είσαι εγωκεντρικός.

Όταν το αφεντικό σου ξεχνά µερικούς κανόνες, είναι πρωτοπόρος.

Όταν βοηθάς ένα συνάδελφο, "παρατάς τη δουλειά".

Όταν το κάνει το αφεντικό σου, "παίζει οµαδικά".

Όταν κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά σου, βυσµατώνεις κόσµο.

Όταν κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά του, κατανέµει ευθύνες.

Όταν είσαι εκτός γραφείου, "περιφέρεσαι ασκόπως" ή "κοπροσκυλιάζεις".

Όταν το κάνει το αφεντικό σου, "είναι σε δουλειά" ή "έχει µίτινγκ".

Όταν τηλεφωνείς και λες ότι είσαι άρρωστος. έκανες το Σαββατοκύριακο τριήµερο.

Όταν το κάνει το αφεντικό σου, πρέπει να είναι πολύ άρρωστος.

Όταν ζητάς να φύγεις νωρίτερα, έχεις ραντεβού µε τη γκόµενα.

Όταν το αφεντικό σου φεύγει νωρίτερα, έχει πάθει υπερκόπωση.

Όταν παίρνεις αύξηση, είσαι τυχερός ή έγλυψες πισινούς.

Όταν παίρνει εκείνος, πραγµατικά την άξιζε.

Όταν κάνεις καλή δουλειά, σου χτυπούν την πλάτη.

Όταν το αφεντικό σου κάνει καλή δουλειά, το µπόνους χτυπάει ταβάνι.

Όταν δεν κάνεις κάτι, όλα πρέπει να στα λένε;;;

Όταν δεν κάνει το αφεντικό σου, ε όλα αυτός θα τα κάνει εκεί µέσα;;

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ???

Κάποιες στιγμές σκέφτεσαι όλα όσα ήθελες να κάνεις και δεν έκανες ποτέ..είμαι μόνο 23 κι όμως νιώθω ότι ο χρόνος τελειώνει. Του χρόνου θα δουλεύω σε κάποια εταιρία και όλα αυτά που φανταζόμουν ότι θα έκανα στη ζωή μου θα εξαφανιστούν έτσι απλά...κι εγώ το μόνο που θα κάνω τότε θα είναι να σκέφτομαι, να ονειρεύμαι, ότι κάνω και τώρα δηλαδή. Σε μια γκρι πολυθρόνα στη μικρή εστία του Πανεπιστημίου, μ'ένα φλυντζάνι καφέ κι ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία (όπως λέει και το τραγούδι), βλέπω μπροστά μου τις εικόνες μιας ζωής που δεν έζησα, μιας ζωής που πάντα ονειρευόμουν αλλά ποτέ δεν θα ζήσω...πολύ απλά γιατί επαναπαύτηκα σε μια ζωή που έφτιαξαν οι άλλοι για μένα!


video

Σαν τα καράβια μου φαίνονται τη νύχτα τα νησιά

σταματημένα μες στη μέση του πελάγους

Έχει η ανάσα τους μια γεύση, μια γεύση απ' τα παλιά

που αναστήθηκαν με κόλπα κάποιου μάγου.

Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές

εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες για αγάπη

Εσύ δεν έλεγες οι άνθρωποι δεν θέλουν διαταγές

από ανθρώπους μηχανές στο ρόλο του προστάτη.

Με ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία

μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία.

Εσύ δεν μ' έμαθες να αφήνω να μακραίνουν τα μαλλιά

στα παλιατζίδικα τα ρούχα σου ζητούσες

γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά

είναι η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησέ μου

μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησέ μου

ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;

Με ένα τσιγάρο σαν μεγάλη κιμωλία

μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία.



Αφιερωμένο σε όσους ονειρεύονται μια άλλη ζωή αλλά συμβιβάζονται...

1

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Παρατηρώντας τους ανθρώπους...

Εχθές το βράδυ ήμουν σε μια ελληνική βραδυά στην Πράγα..το πιο ελληνικό τραγούδι που ακούστηκε ήταν το "secret combination" της Καλομοίρας, ενώ ο dj κάθε 2 τραγούδια φρόντιζε να μας θυμίζει ότι ζει ακόμα η Κοκκίνου. Φυσικά πληρώσαμε και είσοδο για να ακούσουμε αυτήν την άθλια μουσική και μάλιστα χωρίς ποτό ή απόδειξη. Οι Έλληνες όπου κι αν βρίσκονται δεν κόβουν τις κακιές συνήθειές τους... Έκατσα στο bar πίνοντας ένα ποτό μικρότερο κι από σφηνάκι και παρατηρούσα τον κόσμο γύρω μου. Κοπέλες ντυμένες σαν να πήγαιναν στη δεξίωση του πρέσβη, έπιναν σαμπάνια λες και ήτανε Πρωτοχρονιά ή party αποφοίτησης. Τα αγόρια γυρνούσαν γύρω γύρω στο μαγαζί, μιλούσαν σε όλους και σε μένα, έμπαιναν μες στο bar και στην κονσόλα του dj ή έπαιρναν το μικρόφωνο και έλεγαν ένα χαζό αστείο μόνο και μόνο για να τους προσέξει ο κόσμος, μόνο και μόνο για να αποδείξουν στους άλλους ότι είναι διάσημοι ενώ καλά καλά ούτε οι ίδιοι δεν το πιστεύουν. Άρχισα να σκέφτομαι πόσο διαφορετική είμαι από τους άλλους 23χρονους, άρχισα να νιώθω άσχημα που δεν φορούσα την τουαλέτα μου και που δεν είχα φροντίσει να πάω κομμωτήριο! Ξαφνικά όλοι γύρω μου είχαν γίνει ζευγάρια! Για μια στιγμή ζήλεψα..μετά σκέφτηκα ότι σε λίγο καιρό θα είμαι πάλι στην Ελλάδα με το αγόρι μου ενώ όλοι αυτοί σήμερα ούτε καν θα θυμούνται με ποιον ήταν το περασμένο βράδυ..χαμογέλασα! Εκείνη τη στιγμή μια αγενέστατη Τσέχα barwoman μου πήρε το ποτό για να χορέψουν κάτι μεθυσμένοι από πάνω μου. Αποφάσισα να φύγω..φόρεσα τα ακουστηκά του mp3 μου και άκουσα τη δικιά μου μουσική, χωρίς ενοχλητικές barwomen και μεθυσμένους χορευτές. Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν αν έπρεπε να γίνω σαν όλους αυτούς για να περάσω καλά, 2 ώρες αργότερα φτάνοντας στο δωμάτιο μου είχα αποφασίσει...καλύτερα να σε ξέρουν μόνο 10 άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά παρά 100 που δεν θυμούνται ούτε το όνομά σου. Ένιωσα ευτυχισμένη ξέροντας ότι ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Μακάρι να μπορούσα να το εξηγήσω σε όλους αυτούς που έχουν μια ακαταμάχητη ανάγκη για αναγνώριση.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

BUDAPEST

Λίγες μέρες αργότερα έκανα το δεύτερο ταξίδι μου. Βουδαπέστη…παρέα με 10 ερασμίτες, Έλληνες και Τούρκους, άτομα που γνώριζα λίγες μόνο μέρες. Παρόλα αυτά πέρασα πολύ ωραία, κάνοντας πράγματα που δεν έχω ξαναζήσει…Τελικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι καλύτερα να κάνεις διακοπές με κολλητούς ή με άγνωστους. Σε ποια από τις 2 περιπτώσεις μπορείς τελικά να είσαι ο εαυτός σου; Ίσως τελικά αυτοί που δεν σου έχουν μεγάλη οικειώτητα σου φέρονται καλύτερα; Παρόλα αυτά μου λείψανε οι φίλοι μου και θα προτιμούσα να είχα πάει μαζί τους! Μπορεί τελικά κατά βάθος να μ’ αρέσει η μετριότητα…Μπορεί τελικά να ξαναπήγαινα στο Άμστερνταμ με τα ίδια άτομα…Μπορεί τελικά να ήμουν πλήρεις με αυτά που είχα και να μην χρειαζόταν να κάνω καινούρια πράγματα…Μπορεί να έχω μετανοιώσει που έφυγα από την Ιεράπετρα…Ποιος ξέρει?


AMSTERDAM

Μαζί μου στην Πράγα ήρθαν 2 φίλοι και το αγόρι μου. Τελικά αυτό ίσως ήταν αρνητικό. Ίσως έχοντας σίγουρη παρέα, δεν μπήκα στον κόπο να γνωρίσω νέο κόσμο που ήταν και ο ένας από τους στόχους μου. Πάντως το ταξίδι μου το έκανα. Πήγαμε στο Άμστερνταμ..δεν μπορώ να πω ότι πέρασα καλά αλλά ούτε κι άσχημα. Μάλλον μέτρια, αλλά ένα από τα πράγματα που δεν αντέχω είναι η μετριότητα. Γυρνώντας στην Πράγα υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι από’ δώ και στο εξής δεν θα αφήνω κανέναν και τίποτα να με κάνει να περνάω μέτρια. Θα περνάω τ έ λ ε ι α ο κόσμος να χαλάσει!!!

ERASMUS

Μια μέρα, πίνοντας freddo στο «ΑΠΕΡΙΤΤΟΝ» (καφετέρια της Ιεράπετρας) και κοιτώντας το λυβικό πέλαγος αποφάσισα να φύγω. Ήθελα να ταξιδέψω, να γνωρίσω κόσμο και να περάσω καλά..και υπήρχε ένας τρόπος για να τα πετύχω όλα..ERASMUS!! Χωρίς να το σκεφτώ πολύ, έκανα αίτηση και ο Σεπτέμβρης του 2008 με βρήκε στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Μια μικρή εστία χωρίς κουζίνα, μια συγκάτοικος, ένα κοινόχρηστο μπάνιο και ένα νέο εξάμηνο αρχίζει..

Ενθουσιασμένη για την καινούρια μου ζωή ή στεναχωρημένη γι’αυτά που άφησα πίσω; Ο χρόνος θα δείξει…Προς το παρόν μπερδεμένη!

Φεύγοντας από το πατρικό σου...

Αύγουστος 2005 και τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων είχαν ήδη βγει...Εμπορίας και Διαφήμισης(Ιεράπετρα). Ιεράπετρα?? Πού είναι αυτό; Ήθελα να βάλω τα κλάμματα, αλλά η σκέψη και μόνο ότι θα έφευγα μακριά από την Αθήνα με έκανε γρήγορα να το ξεπεράσω. Ο μπαμπάς μου κόντευε να πάθει εγκεφαλικό αλλά εγώ είχα ήδη πακετάρει τα πράγματά μου. Είχα πάρει την απόφαση μου...η Αθήνα, το σπίτι μου, οι φίλοι μου, η σχέση μου, μ' έπνιγαν εδώ και καιρό. Έπρεπε να φύγω...το χρωστούσα στον εαυτό μου.
Και αυτό έκανα!
Τελικά η Ιεράπετρα είναι μια όμορφη πόλη στο Νομό Λασιθίου. Έζησα εκεί 3 χρόνια. Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν θα μπορούσα να έχω κάνει καλύτερη επιλογή! Έχασα σχεδόν όλους τους φίλους μου στην Αθήνα, έπρεπε να καθαρίζω και να μαγειρεύω, αναγκαζόμουν να κάνω μπάνιο σε μια μικροσκοπική ντουζιέρα(μικρότερη από ντουζιέρα καμπίνας πλοίου), αλλά ποτέ δεν το μετάνοιωσα...δεν θα άλλαζα αυτά τα 3 χρόνια για τίποτα στον κόσμο!



Φιλιά σε όλους στην Ιεράπετρα!
Και αν είστε ακόμα μαθητές, φροντίστε να σπουδάσετε μακρυά από το σπίτι σας..σαν την φοιτητική ζωή δεν υπάρχει τίποτα...πιστέψτε με!